Shloka 36
Śrāddha-Kalpa: Pitṛ-Pūjā and Tithi-Phala (श्राद्धकल्पः पितृपूजा च तिथिफलम्)
तदुच्यतां महाभागा इति जातघृणोड<ब्रवीत् । इत्युक्ता वेदशास्त्रज्ञास्तमूचुस्ते महर्षय:,प्रचुर दक्षिणासे सम्पन्न उस श्रेष्ठ यज्ञका अनुष्ठान पूर्ण करके महामना भृगुवंशी परशुरामजीने मनमें दयाभाव लेकर शास्त्रज्ञ ऋषियों और देवताओंसे इस प्रकार पूछा --“महाभाग महात्माओ! उग्र कर्ममें लगे हुए मनुष्योंके लिये जो परम पावन वस्तु हो, वह मुझे बताइये।” उनके इस प्रकार पूछनेपर उन वेद-शास्त्रोंके ज्ञाता महर्षियोंने इस प्रकार कहा--
tad ucyatāṃ mahābhāgā iti jātaghṛṇo 'bravīt | ity uktā vedaśāstrajñās tam ūcus te maharṣayaḥ ||
قال بهيشما: «يا أصحاب المجد، أخبروني بذلك»، هكذا تكلّم باراشوراما، سليل بهريغو، وقد لان قلبه بالرحمة. فلما سأل على هذا النحو، أجابه أولئك الحكماء العظام—العالمون بالڤيدا وبالشاسترا—ممهّدين للتعليم عمّا هو أشدّ الأشياء تطهيرًا وأقومها سندًا للأخلاق لمن انخرطوا في أفعال عنيفة شرسة.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames an ethical inquiry: even those involved in harsh or violent action must seek what is supremely purifying and dharmically stabilizing. Compassion arising in the questioner and reliance on Vedic sages signal that moral clarity and purification come through humility, learned guidance, and dharma-oriented counsel.
Parashurama, having become compassionate, asks the assembled learned sages to tell him what is most purifying for people engaged in fierce deeds. The sages, being experts in Veda and śāstra, begin their response—this verse functions as the transition into their instruction.