Chapter 84: Brahmā’s Counsel on Tāraka, the Search for Agni, and the Genesis of Skanda
Kārttikeya
अपि चात्र पुरागीतां कथयिष्यामि तेडनघ
api cātra purāgītāṃ kathayiṣyāmi te 'naghā | niṣpāpa nareśa | asmin viṣaye tvāṃ purā-vṛttāntaṃ śrāvayāmi | ekadā parama-buddhimān śukadevaḥ nitya-karmānuṣṭhānaṃ kṛtvā pavitraḥ śuddha-cittaś ca san, ṛṣi-śreṣṭhaṃ pitaraṃ śrī-kṛṣṇa-dvaipāyanaṃ vyāsaṃ, yaḥ lokasya bhūta-bhaviṣyat pratyakṣa-darśī, praṇamya papraccha— “pitāḥ! sarveṣu yajñeṣu kaḥ yajñaḥ śreṣṭhatamo dṛśyate?”
قال بهيشما: «وفوق ذلك، أيها الملك الطاهر من الإثم، سأروي هنا تقليدًا قديمًا. وفي هذا الشأن أحدثك بخبر عتيق: كان شُكاديفا، وهو بالغ الحكمة، قد أتمّ شعائره اليومية فصار طاهرًا صافي الذهن، ثم انحنى لوالده—شري كريشنا دْوَيبايانا فياسا، سيد الحكماء، الذي يُقال إنه يشاهد مباشرة ما كان وما سيكون—وسأله: “يا أبتِ، أيُّ قربانٍ من القرابين (اليَجْنَة) يُعَدُّ الأعلى بين جميع القرابين؟”»
भीष्म उवाच
The passage frames ethical-ritual inquiry as requiring inner and outer purity: one performs one’s daily duties, approaches a worthy teacher with humility, and then asks about the hierarchy of dharmic acts—here, which yajña is truly supreme.
Bhīṣma begins an ‘ancient account’ for the king: Śukadeva, after completing his daily observances, bows to his father Vyāsa—described as a seer of past and future—and asks him which sacrifice is considered the greatest among all sacrifices.