Shloka 5
गोशकृन्माहात्म्य-प्रश्नः (On the Merit of Cow-Dung and the Abode of Śrī) / Inquiry into the Sanctity of Cow-Dung
गाव: सुरभिगन्धिन्यस्तथा गुग्गुलुगन्धय: । गाव: प्रतिष्ठा भूतानां गाव: स्वस्त्ययनं महत्,“राजन! गौओंके शरीरसे अनेक प्रकारकी मनोरम सुगन्ध निकलती रहती है तथा बहुतेरी गौएँ गुग्गुलके समान गन्धवाली होती हैं। गौएँ समस्त प्राणियोंकी प्रतिष्ठा (आधार) हैं और गौएँ ही उनके लिये महान् मंगलकी निधि हैं
gāvaḥ surabhigandhinyas tathā guggulugandhayaḥ | gāvaḥ pratiṣṭhā bhūtānāṃ gāvaḥ svastyayanaṃ mahat ||
قال بيشما: «أيها الملك، إن الأبقار تفوح منها بطبيعتها روائح طيبة شتّى، وكثيرٌ منها معطّر كالغُغّولو. والأبقار هي دعامةُ جميع الكائنات الحيّة، وهي لهم كنزٌ عظيمٌ من السعادة والبركة واليُمن.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse elevates the cow as a dharmic symbol of sustenance and auspicious welfare: cows are portrayed as a foundational support for living beings and as a source of well-being, encouraging reverence, protection, and charitable care (such as go-sevā and go-dāna).
In Anushasana Parva, Bhishma instructs the king (Yudhishthira) on dharma. Here he praises the qualities and sanctity of cows—describing their pleasant fragrance and declaring them the support and auspicious refuge for beings—within a broader discourse on righteous conduct and meritorious gifts.