पुरूरवो भरतश्षक्रवर्ती यस्यान्ववाये भरता: सर्व एव | तथा वीरो दाशरथिक्षु रामो ये चाप्यन्ये विश्रुता: कीर्तिमन्त:
bhīṣma uvāca |
purūravo bharataś cakravartī yasyānvavāye bharatāḥ sarva eva |
tathā vīro dāśarathikṣu rāmo ye cāpy anye viśrutāḥ kīrtimantaḥ ||
قال بهيشما: «بورورافاس (Purūravas)؛ وبهاراتا (Bharata) الملكُ الشامل (cakravartin) الذي في سلالته سُمّي جميع الملوك “بهاراتا” (Bhārata)؛ وكذلك راما (Rāma) البطل ابن دشاراثا (Daśaratha)؛ وغيرهم من الملوك ذوي الذكر الرفيع—هؤلاء الملوك العارفون بالشرع بلغوا عالم السماء بفضل هبة الأبقار.»
भीष्म उवाच
That exemplary kings, grounded in dharma, gain lasting merit through dāna—especially go-dāna—so generosity is presented as a defining ethical duty of righteous rulership and a means to attain higher worlds.
Bhishma is instructing Yudhishthira by listing renowned monarchs (Pururavas, Bharata, Rama, and other famous kings) as precedents who attained heaven through the gift of cows, using their fame to validate the practice as authoritative dharma.