Tilā-Dāna, Dīpa-Dāna, and Nitya-Jalapradāna
Yama–Brāhmaṇa Saṃvāda) | तिलदान-दीपदान-नित्यजलप्रदान (यम-ब्राह्मण संवाद
आर्द्रायां कृसरं दत्त्वा तिलमिश्रमुपोषित: । नरस्तरति दुर्गाणि क्षुरधारांश्व॒ पर्वतान्
Ārdrāyāṃ kṛsaraṃ dattvā tilamiśram upoṣitaḥ | naras tarati durgāṇi kṣuradhārāṃś ca parvatān ||
قال نارادا: «من صام أولًا ثم قدّم في يوم منزلة آردرا (Ārdrā) طبق الكِرْسَرَة (kṛsara: أرزّ مع بقول) ممزوجًا بالسمسم، فإنه يعبر الشدائد العظيمة، بل يعبر حتى جبالًا كحدِّ الموسى.»
नारद उवाच
The verse teaches that disciplined self-restraint (fasting) combined with timely, prescribed charity (donating sesame-mixed kṛsara on Ārdrā) generates spiritual merit that helps one overcome even extreme difficulties.
Nārada is describing the fruit (phala) of a specific observance: fasting and then giving a particular food-offering on the Ārdrā nakṣatra. He uses vivid imagery—crossing perilous obstacles and razor-edged mountains—to emphasize the power of such dharmic acts.