Shloka 24
Tilā-Dāna, Dīpa-Dāna, and Nitya-Jalapradāna
Yama–Brāhmaṇa Saṃvāda) | तिलदान-दीपदान-नित्यजलप्रदान (यम-ब्राह्मण संवाद
मूले मूलफल दत्त्वा ब्राह्मणेभ्य:ः समाहित: । पितृन् प्रीणयते चापि गतिमिष्टां च गच्छति,मूल नक्षत्रमें एकाग्रचित्त हो ब्राह्मणोंको मूल-फल दान करनेवाला मनुष्य पितरोंको तृप्त करता और अभीष्ट गतिको पाता है
Nārada uvāca | Mūle mūla-phalaṁ dattvā brāhmaṇebhyaḥ samāhitaḥ | Pitṝn prīṇayate cāpi gatim iṣṭāṁ ca gacchati ||
قال نارادا: «ومن كان ثابت القلب، فأعطى في زمن منزلة مُولا (Mūla) للبراهمة جذورًا وثمارًا صدقةً، فقد أرضى الأسلاف (الپِتْرِس pitṛs) أيضًا، وبلغ المصير المبارك الذي يريده».
नारद उवाच
Educational Q&A
Focused charity (dāna) offered to worthy recipients (Brāhmaṇas), especially when aligned with an auspicious observance (here associated with Mūla), yields two linked fruits: it satisfies one’s ancestors (pitṛs) and supports one’s own attainment of a desired, auspicious destiny (iṣṭā gati).
Nārada is instructing about a specific dharmic observance: giving roots and fruits to Brāhmaṇas with a concentrated mind. He states the spiritual consequence of this act—ancestral gratification and the attainment of a wished-for spiritual course.