Shloka 36
दानफलप्रकरणम् — उपानहदानं, तिलदानं, भूमिदानं, गोदानं, अन्नदानं च
Gifts and Their Stated Results: Footwear, Sesame, Land, Cows, and Food
य इमां व्याद्वतिं वेद ब्राह्मणो वेदसम्मिताम् । भ्राद्धस्य क्रियमाणस्य ब्रह्म भूयं स गच्छति,जो ब्राह्मण श्राद्धकालमें पृथ्वीकी गायी हुई वेदसम्मत इस गाथाका पाठ करता है, वह ब्रह्मभावको प्राप्त होता है
ya imāṁ vyādvatīṁ veda brāhmaṇo vedasammitām | śrāddhasya kriyamāṇasya brahma bhūyaṁ sa gacchati ||
قال بهيشما: إنّ البراهمن الذي يعرف هذه الغاثا المُقَرَّة في الفيدا، المسماة «فيادفَتي» (Vyādvatī)، ويتلوها وقت إقامة شعيرة الشرادها (śrāddha)، ينال حالَ البراهمان. ويؤكد البيت أن طقوس الأسلاف تغدو رُقِيًّا روحيًّا إذا اقترنت بتلاوة مقدسة مُعتمدة وبنيةٍ مستقيمة، فتتجاوز مجرد ثواب الطقس إلى إدراكٍ يتجه نحو التحرر.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
That śrāddha, when accompanied by Veda-approved sacred recitation (here, the ‘Vyādvatī’ gāthā) and performed in the proper ritual context, yields not only ritual merit but can become a means toward the highest spiritual attainment—reaching the state of Brahman.
Bhīṣma, in his instruction on dharma and rites, states the फल (spiritual result) of reciting a particular Veda-consistent gāthā during an ongoing śrāddha: the brāhmaṇa who knows/recites it attains brahma-bhāva.