Shloka 30
पुरा ययातिर्वि भ्रष्टक्ष्यावित: पतित: क्षितौ । पुनरारोपित: स्वर्ग दौहित्रै: पुण्यकर्मभि:,पूर्वकालमें राजा ययाति पुण्य क्षीण होनेपर स्वर्गसे च्युत होकर पृथ्वीपर गिर पड़े थे; परंतु उनके पुण्यकर्मा दौह्ित्रोंने उन्हें पुन: स्वर्गलोकमें पहुँचा दिया
purā yayātir vi-bhraṣṭa-kṣayāvitaḥ patitaḥ kṣitau | punar āropitaḥ svargaṁ dauhitraiḥ puṇya-karmabhiḥ ||
قال بهيشما: «في سالف الزمان، إن الملك يَياطي لمّا نَفِدَتْ حسناته سقط من السماء وهوى إلى الأرض. ثم إن أحفاده بأعمالهم الصالحة رفعوه ثانية وأعادوه إلى السماء—دلالةً على أن الفضيلة المكدَّسة قد تنقص، وأن برَّ الأبناء والأحفاد وما يكتسبونه من فضل قد يغدو سندًا مُقيمًا.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Heavenly status is not permanent when one’s accumulated merit is exhausted; yet dharmic action within the family line—especially the meritorious deeds of descendants—can become a powerful support, illustrating continuity of responsibility and the ethical weight of righteous conduct.
Bhishma cites an old example: King Yayati falls from heaven to earth due to depletion of merit, and is later elevated back to heaven through the virtuous deeds of his grandsons (dauhitra).