Adhyāya 57: Tapas–Dāna Phala
On the Fruits of Austerity and Giving
'ये इच्छा करते ही अपनी तपस्याकी शक्तिसे दूसरे लोकोंकी सृष्टि कर सकते हैं। इस पृथ्वीपर ब्राह्मण ही पवित्रवाक्, पवित्रबुद्धि और पवित्र कर्मवाले होते हैं ।।
bhīṣma uvāca | ye icchāṃ kṛtvā svatapasā śaktayā dvitīyān lokān sraṣṭuṃ śaknuvanti | iha pṛthivyāṃ brāhmaṇā eva pavitravāk pavitrabuddhayaḥ pavitrakarmāṇaś ca bhavanti || utsahed iha kṛtvaiva ko 'nyo vai cyavanād ṛte | brāhmaṇyaṃ durlabhaṃ loke rājyaṃ hi sulabhaṃ naraiḥ ||
قال بيشما: «أولئك الذين، بمجرّد العزم، يستطيعون بقوّة تقشّفهم أن يُنْشِئوا عوالم أخرى—هكذا هم. وعلى هذه الأرض لا يُعرَف بنقاء القول ونقاء الفهم ونقاء السلوك إلا البراهمة وحدهم. فمن ذا هنا، غير الحكيم العظيم تشيافانا، يقدر على إنجاز عملٍ بهذه العظمة؟ فإن المُلك قد يُنال بسهولة بين الناس، أمّا البراهمانية الحقّة—سموّ الروح والأخلاق—فهي نادرةٌ ندرةً شديدة في العالم.»
भीष्म उवाच
Bhishma contrasts external power and status with inner qualification: sovereignty may be attainable, but authentic brāhmaṇya—purity in speech, thought, and action grounded in tapas and restraint—is rare and therefore more valuable.
In Bhishma’s instruction on dharma, he praises the extraordinary potency of ascetic discipline and cites the sage Cyavana as an exemplar of such capability, using this to emphasize the exceptional rarity of true Brahminhood compared to worldly rulership.