Shloka 4
Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
बहुमानपरस्तेषु भगवन् यान् नमस्यसि । शव्यं चेच्छोतुमस्माभिर््रह्वेतद् धर्मवित्तम,'प्रभो! धर्मात्माओंमें श्रेष्ठ नारदजी! आपके हृदयमें जिनके प्रति बहुत बड़ा आदर है तथा आप भी जिनके सामने मस्तक झुकाते हैं, वे कौन हैं? यदि हमें सुनाना उचित समझें तो आप उन पूज्य पुरुषोंका परिचय दीजिये”
bhīṣma uvāca | bahumānaparas teṣu bhagavan yān namasyasi | śavyaṃ cec chrotum asmābhir rahv etad dharmavittama ||
قال بهيشما: «أيها الجليل، من هم الذين تُكنّ لهم عظيمَ التوقير—أولئك الذين تنحني أنتَ نفسك لهم؟ فإن رأيتَ أن من اللائق أن نسمع، يا عارفَ الدارما، فاكشف لنا هذا الأمر العميق وعرّفنا بأولئك الرجال المستحقين للتبجيل.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic humility: even the revered seek guidance about whom to honor. It frames reverence (namas) as an ethical act grounded in discernment—learning who truly deserves respect and why.
Bhishma addresses the sage Narada, asking him to identify the exalted persons for whom Narada feels deep respect and to whom he bows. Bhishma requests, if appropriate, that Narada reveal this ‘profound matter’ and introduce those venerable figures.