Brāhmaṇa-pūjā, Haviḥ-dāna, and the Vāsudeva–Pṛthivī Saṃvāda
Chapter 34
भैक्ष्यचर्यासु निरता: कृशा गुरुकुलाश्रया: । निः:सुखा निर्धना ये तु तान् नमस्यामि यादव
bhaikṣyacaryāsu niratāḥ kṛśā gurukulāśrayāḥ | niḥsukhā nirdhanā ye tu tān namasyāmi yādava yadukulabhūṣaṇa ||
قال نارادا: «يا يادافا، يا زينةَ سلالةِ يادو! إنّي أنحني لأولئك الذين يقيمون في بيت المعلّم (الغوروكولا)، ملازمين لتهذيب العيش على الصدقات؛ وقد نحلَت أجسادُهم بالزهد والنسك؛ ولا يلتفتون إلى مالٍ ولا إلى راحةٍ دنيوية.»
नारद उवाच
True worth lies in disciplined living and freedom from craving: students who endure austerity in the gurukula, live on alms, and do not chase wealth or comfort are held up as exemplary and worthy of reverence.
Nārada addresses Kṛṣṇa (as Yādava, glory of the Yadu line) and offers salutations to a class of ideal gurukula-dwelling students/ascetics, describing their austere lifestyle and inner detachment.