Shloka 21
अहिंसयित्वा ब्रह्महत्याविधानम् / Brahmahatyā incurred without physical violence
तेभ्यो हिरण्यं रत्नं वा गामश्चं वा ददाति यः । दश वर्षाणि विष्ठां स भुड्क्ते निरयमास्थित:,ऐसे लोगोंको जो सुवर्ण, रत्न, गौ अथवा अश्व आदि वस्तुओंका दान करता है वह नरकमें पड़कर दस वर्षोंतक विष्ठा खाता है
tebhyo hiraṇyaṃ ratnaṃ vā gāṃś ca vā dadāti yaḥ | daśa varṣāṇi viṣṭhāṃ sa bhuṅkte nirayam āsthitaḥ ||
قال بيشما: «من أعطى أمثال أولئك ذهبًا أو جواهر أو بقرًا أو خيلًا أو ما شابه من النفائس، سقط في الجحيم، وجُعل عشر سنين يقتات القاذورات. إن هذا التعليم يحذّر من أن الصدقة ليست مجرد فعل العطاء، بل لا بد أن يهديها التمييز في سلوك الآخذ واستحقاقه، لئلا تصير السخاء تواطؤًا مع الشر.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Charity (dāna) must be guided by dharmic discernment: giving valuable gifts to morally blameworthy or prohibited recipients is treated as a serious fault, bringing severe karmic consequences.
In Bhishma’s instruction on dharma in the Anushasana Parva, he warns about improper giving: a donor who supports ‘such people’ (as defined in the surrounding passage) is said to suffer in hell for ten years, symbolically ‘eating filth’ as retribution.