Shloka 79
Aṣṭāvakra–Strī-saṃvāda: Dhṛti, hospitality, and a dispute on autonomy
सोपागूहद् भुजाभ्यां तु ऋषिं प्रीत्या नरर्षभ । निर्विकारमृषिं चापि काष्ठकुड्योपमं तदा,नरश्रेष्ठस उसने प्रेमपूर्वक दोनों भुजाओंसे ऋषिका आलिंगन कर लिया तो भी उसने देखा, ऋषि अष्टावक्र सूखे काठ और दीवारके समान विकारशून्य हैं
sopāgūhad bhujābhyāṁ tu ṛṣiṁ prītyā nararṣabha | nirvikāram ṛṣiṁ cāpi kāṣṭha-kuḍyopamaṁ tadā ||
يا ثورَ الرجال، لقد عانقتِ الحكيم بذراعيها كليهما محبةً؛ ومع ذلك رأت أن الرشي أَشْتافَكْرَا باقٍ على حاله لا يتغير—كخشبٍ يابس أو كجدار، منزّهًا عن كل أثرٍ ظاهر.
सअद्टावक्र उवाच
Educational Q&A
The verse underscores nirvikāratā—inner unchangeability. A realized sage remains steady and unaffected by external contact or emotional situations; spiritual maturity is shown by equanimity rather than visible reactions.
A noble person affectionately embraces the sage, but observes that the sage remains completely unmoved—likened to dry wood or a wall—indicating profound detachment and composure.