Shloka 59
Aṣṭāvakra–Strī-saṃvāda: Dhṛti, hospitality, and a dispute on autonomy
शैलांश्व विविधाकारान् काज्चनान् रत्नभूषितान् | मणिभूमौ निविष्टाश्च पुष्करिण्यस्तथैव च,वहाँ भगवान् अष्टावक्रने एक दिव्य आश्रम देखा। उस आश्रमके चारों ओर नाना प्रकारके सुवर्णमय एवं रत्नभूषित पर्वत शोभा पा रहे थे। वहाँकी मणिमयी भूमिपर कई सुन्दर बावड़ियाँ बनी थीं
śailāṁś ca vividhākārān kāñcanān ratnabhūṣitān | maṇibhūmau niviṣṭāś ca puṣkariṇyas tathaiva ca ||
قال بهيشما: «كانت هناك جبالٌ شتّى الأشكال، ذهبيةَ اللون، مُزدانةً بالجواهر. وعلى أرضٍ كأنها من المَنيّ وُضِعت كذلك بُحيراتُ اللوتس (وخزّاناتُ الماء) في مواضعها». تُصوّر الآيةُ مشهدًا فوقَ مألوفٍ مُقدَّسًا، مُشيرةً إلى أن المكان نفسه يعكس الطهارةَ والفضلَ والقوةَ المباركة الملازمة لأشرمٍ إلهي.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse primarily conveys that a righteous, sacred space is marked by auspicious signs—beauty, purity, and abundance—implying the presence of spiritual merit and divine favor. Such imagery supports the ethical idea that dharma creates harmony not only in conduct but also in the world one inhabits.
Bhishma describes a wondrous landscape: golden, jewel-adorned mountains surrounding an area where the ground itself seems gem-like, with sacred ponds/lotus-tanks situated there. It functions as a scene-setting description for a divine or extraordinary hermitage environment.