Shloka 55
Aṣṭāvakra–Strī-saṃvāda: Dhṛti, hospitality, and a dispute on autonomy
प्रदक्षिणं तथा चक्रे प्रयतः शिरसा नतः । धरणीमवतीर्याथ पूतात्मासौ तदाभवत्,उन बड़े-बड़े पर्वतोंको लाँचकर यतचित्त हो उन्होंने किरातवेषधारी महादेवजीके उत्तम स्थानकी परिक्रमा की और उसे मस्तक झुकाकर प्रणाम किया। फिर नीचे पृथ्वीपर उतरकर वे उस स्थानके माहात्म्यसे तत्काल पवित्रात्मा हो गये
pradakṣiṇaṃ tathā cakre prayataḥ śirasā nataḥ | dharaṇīm avatīryātha pūtātmāsau tadābhavat ||
قال بهيشما: بعقلٍ منضبط وسكينةٍ مهيبة، طاف حول ذلك الموضع المقدّس طوافَ التقديس، مطأطئًا رأسه إجلالًا. ثم لما هبط إلى الأرض، تطهّرت روحه في الحال بقوة ذلك المكان المُطهِّرة وبجلاله—دلالةً على أن التواضع والعبادة وملاقاة الموضع المقدّس تُعَدّ مما يُنقّي الباطن ويُثبّت النفس.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Reverent conduct—circumambulation, bowing, and humility—combined with faith in the sanctity (māhātmya) of a holy place is presented as a means of inner purification and ethical steadiness.
A person respectfully performs pradakṣiṇā of a sacred spot, bows with head lowered, then comes down to the ground; through the place’s sanctifying power he becomes purified in spirit immediately.