Shloka 32
Aṣṭāvakra–Strī-saṃvāda: Dhṛti, hospitality, and a dispute on autonomy
सो<पश्यत् काञ्चनद्वारं दीप्यमानमिव श्रिया । मन्दाकिनीं च नलिनीं धनदस्य महात्मन:,कुछ दूर जानेपर उन्होंने कुबेरकी अलकापुरीका सुवर्णमय द्वार देखा, जो दिव्य दीप्तिसे देदीप्यमान हो रहा था। वहीं महात्मा कुबेरकी कमलपुष्पोंसे सुशोभित एक बावड़ी देखी, जो गंगाजीके जलसे परिपूर्ण होनेके कारण मन्दाकिनी नामसे विख्यात थी
so 'paśyat kāñcanadvāraṃ dīpyamānam iva śriyā | mandākinīṃ ca nalinīṃ dhanadasya mahātmanaḥ ||
قال بهيشما: ثم أبصر، بعد مسافة يسيرة، بوابةً ذهبية للنبيل ذي النفس العظيمة دهنَدَة (كوبيرا)، تتلألأ كأنما تشعّ بذات نور الازدهار. ورأى أيضًا ماندَاكيني—حوض كوبيرا المزيّن بزهور اللوتس—ممتلئًا بالمياه المقدّسة، مشهورًا بنقائه وبهائه.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse presents prosperity (śrī) as a radiance associated with a dharmically ordered realm: wealth and splendor are portrayed not as mere luxury but as signs of harmony, auspiciousness, and the fruits of merit.
A traveler/observer (as described by Bhīṣma) proceeds a little further and sees Kubera’s splendid domain: the golden gate of Alakā shining with fortune, and the famed lotus-filled tank Mandākinī belonging to the great-souled Dhanada.