Aṣṭāvakra’s Visit to Kubera: Hospitality, Temptation, and the Ethics of Restraint (अष्टावक्र-वैश्रवणोपाख्यानम्)
स्थूलं सूक्ष्मं मृदु चाप्यसूक्ष्मं दुःखं सुखं दुःखमनन्तरं च । सांख्य॑ योगं तत्पराणां परं च शर्वाज्जातं विद्धि यत् कीर्तितं मे
sthūlaṁ sūkṣmaṁ mṛdu cāpy asūkṣmaṁ duḥkhaṁ sukhaṁ duḥkham anantaraṁ ca | sāṅkhyaṁ yogaṁ tatparāṇāṁ paraṁ ca śarvāj jātaṁ viddhi yat kīrtitaṁ me ||
قال فايُو: «فاعلم أن كلَّ ما وصفتُه—الغليظَ والدقيق، واللينَ وغيرَ اللين؛ والألمَ واللذةَ، والألمَ الذي يعقب بعد ذلك؛ والسّانكْهيا (Sāṅkhya) واليوغا (Yoga)، بل والغايةَ العليا التي يبتغيها المخلصون لهما—قد نشأ من شَرْڤا (Śarva، شيفا).»
वायुदेव उवाच
The verse teaches a unifying vision: all experiential opposites (gross/subtle, pleasure/pain) and even spiritual paths (Sāṅkhya and Yoga) culminate in and arise from Śarva (Śiva). It encourages seeing a single divine ground behind diversity and duality.
Vāyu is speaking within a didactic discourse and summarizes his prior enumeration by concluding that everything described—categories of experience and disciplines leading to the highest aim—should be understood as originating from Mahādeva (Śiva).