इस प्रकार श्रीमयहाभारत अनुशासनपवके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें देवता आदिके वंशका वर्णन नामक एक सौ पैंसठवाँ अध्याय पूरा हुआ ॥/ १६५ ॥/ षट्षष्ट्यधिकशततमोड< ध्याय: भीष्मकी अनुमति पाकर युधिष्ठटिरका सपरिवार हस्तिनापुरको प्रस्थान जनमेजय उवाच शरतल्पगते भीष्मे कौरवाणां धुरन्धरे । शयाने वीरशयने पाण्डवै: समुपस्थिते
janamejaya uvāca |
śarat-talpa-gate bhīṣme kauravāṇāṁ dhurandhare |
śayāne vīra-śayane pāṇḍavaiḥ samupasthite ||
قال جناميجايا: «لما اضطجع بيشما—ركن الكورافا الثابت—على سرير السهام، وكان ذلك البطل راقدًا على مضجع المحاربين وقد احتشد حوله أبناء باندو، (يمضي السرد إلى ما قيل وفُعل في تلك اللحظة المهيبة). إن هذا المشهد يؤطّر انتقالًا من عنف ساحة القتال إلى تعليم الدارما، إذ يقترب الظافرون من الشيخ المحتضر يلتمسون الهداية وخاتمة السكينة.»
जनमेजय उवाच
The verse sets the ethical frame: even after a devastating war, dharma is sought from the most authoritative elder. It highlights the ideal of approaching wisdom with humility—especially at liminal moments like death—so that power and victory are subordinated to moral counsel and rightful conduct.
Janamejaya introduces the scene where Bhīṣma lies on the bed of arrows, and the Pāṇḍavas stand near him. This is the lead-in to Bhīṣma’s extended instructions (anuśāsana) on dharma, given while he awaits his chosen time of death.