गोदावरी च वेण्या च कृष्णवेणा तथाद्रिजा । दृषद्वती च कावेरी चक्षुर्मन्दाकिनी तथा
godāvarī ca veṇyā ca kṛṣṇaveṇā tathādrijā | dṛṣadvatī ca kāverī cakṣur mandākinī tathā ||
يُتابع بهيشما تلاوةَ السِّجلّ المقدّس للأنهار الطاهرة: غودافري (Godāvarī)، فينيَا (Veṇyā)، كريشنافينيَا (Kṛṣṇaveṇā)، أدريجا (Adrījā)، دريشادفتي (Dṛṣadvatī)، كافيري (Kāverī)، تشاكشو (Cakṣu)، ومانداكيني (Mandākinī). وفي السياق الأوسع، تؤدّي هذه التسمية وظيفةَ تعويذةٍ للحماية: فبذكر الآلهة والريشيّين والمواضع المقدّسة، ولا سيّما التيِرثا (tīrtha) أي مياه الحجّ المطهِّرة، ينسجم المرء مع الدارما ويلتمس التطهير والوقاية. وتحتها معنى أخلاقيّ: إنّ الذِّكر الخاشع (smaraṇa) والتواضع أمام المقدّس يعينان على ضبط النفس ونيل الثواب والسلامة.
भीष्म उवाच
The verse participates in a dharmic practice of sacred remembrance: naming revered rivers and tīrthas is presented as purifying and protective. Ethically, it reinforces humility, gratitude, and alignment with dharma through honoring what sustains life and spiritual merit.
Bhīṣma is reciting an extended catalogue of revered beings and holy places. This particular verse continues the enumeration by listing several sacred rivers, as part of a broader protective/purificatory invocation.