तस्मिन् व्रजति दुर्धर्षे प्रास्खलद् रुक्मिणी पथि । तन्नामर्षयत श्रीमांस्ततस्तूर्णमचोदयत्
tasmin vrajati durdharṣe prāskhalad rukmiṇī pathi | tan nāmarṣayata śrīmāṁs tatas tūṛṇam acodayat ||
وبينما كان الحكيم المهيب دُرفاسا يواصل مسيره، تعثّرت رُكمِني في الطريق وسقطت. فلم يحتمل دُرفاسا الجليل ما حسبه إهانةً أو تقصيراً، فاستبدّ به الغضب، وأخذ في الحال يدفعها دفعاً قاسياً ويحثّها على التقدّم بلا رحمة.
वायुदेव उवाच
The verse warns that lack of forbearance (kṣamā) and self-control can corrupt even a revered ascetic’s conduct; true dharma requires compassion and restraint, especially toward someone who is weak or distressed.
During travel, Rukmiṇī slips and falls on the road. Durvāsā, described as formidable, takes offense and immediately drives/urges her on harshly, showing impatience and anger rather than care.