तदैव तु मया तस्य चित्तज्ञेन गृहे जनः । सर्वाण्यन्नानि पानानि भक्ष्याश्नोच्चावचास्तथा
tadaiva tu mayā tasya cittajñena gṛhe janaḥ | sarvāṇy annāni pānāni bhakṣyāśnoccāvacās tathā ||
قال فايُو: «وفي تلك اللحظة نفسها، لأنني كنت أعلم ما في قلبه، كنت قد أمرت أهل الدار من قبل أن يُعِدّوا باحترامٍ ومسبقًا كلَّ أصناف الطعام والشراب، ومختلف المأكولات والأطباق، من الرفيع والمتوسط. وكانت الأشياء كلها جاهزة كما أمرت؛ لذلك قدّمتُ للحكيم بايَسا ساخنًا طازج الإعداد.»
वायुदेव उवाच
The verse highlights dharmic hospitality: anticipating a guest’s needs and arranging respectful, adequate nourishment. Ethical conduct is shown not merely in giving, but in thoughtful preparation and honoring the guest (especially a sage) with suitable offerings.
Vāyu explains that, knowing the sage’s intention, he had the household prepare a full range of foods and drinks in advance. Since everything was ready, he then served the arriving sage hot kheer (rice-pudding).