Shloka 10
कल्मषापहर-कीर्तनम् / Kīrtana for the Removal of Impurity
देवि! ये दानशील प्राणी ही ऐसे महान् सौभाग्यसे सम्पन्न होते हैं। पूर्वकालमें ब्रह्माजीने इनका ऐसा ही परिचय दिया है। दाता मनुष्य सभीकी दृष्टि में प्रिय होते हैं ।। अपरे मानवा देवि प्रदानकृपणा द्विजै: । याचिता न प्रयच्छन्ति विद्यमाने5प्यबुद्धय:,देवि! दूसरे बहुत-से मनुष्य दान देनेमें कृपण होते हैं। वे मन्दबुद्धि मानव ब्राह्मणोंके माँगनेपर अपने पास धन होते हुए भी उन्हें कुछ नहीं देते
devi! ye dānaśīlāḥ prāṇinaḥ hi etādṛśaiḥ mahān saubhāgyena sampannā bhavanti | pūrvakāle brahmājñā etānām etādṛśaḥ eva paricayaḥ pradattaḥ | dātā manuṣyāḥ sarveṣāṁ dṛṣṭau priyā bhavanti || apare mānavā devi pradāna-kṛpaṇā dvijaiḥ yācitā na prayacchanti vidyamāne 'pi abuddhayaḥ ||
قال مهيشفارا: «يا إلهة، إن الكائنات التي تتّصف بالسخاء في العطاء تُمنَح مثل هذا الحظ العظيم. وفي الأزمنة السالفة وصفهم براهما نفسه على هذا النحو. فالمعطي محبوب في أعين الجميع. ولكن، يا إلهة، كثيرًا من الناس الآخرين يبخلون في الصدقة؛ ومع أن لديهم مالًا، إذا سألهم البراهمة لا يعطون شيئًا، لسوء فهمهم وقلة رشدهم».
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
Generosity (dāna) brings great auspicious fortune and social goodwill; miserliness—especially refusing rightful requests despite having means—is portrayed as a mark of poor understanding and a failure of dharma.
Maheśvara addresses Devī, contrasting two types of people: those naturally inclined to give, praised even by Brahmā and loved by all, and those who, though wealthy, refuse requests from dvijas (notably Brahmins), revealing their folly and moral deficiency.