भूमिदान-प्रसङ्गः । काश्यपी-पृथिवी तथा उतथ्य-वरुण-संवादः
Land-gift episode; Pṛthivī Kāśyapī; Utathya–Varuṇa dispute
इदं चाप्यपरं गुह्ं सरहस्यं निबोधत
Skanda uvāca: idaṃ cāpy aparaṃ guhyaṃ sa-rahasyaṃ nibodhata. Pūrṇamāsyāṃ tithau candrodaya-samaye tāmra-bhājane madhu-miśritaṃ pākaṃ gṛhītvā yaś candrāya baliṃ nivedayati, tasya yo nitya-dharma-phala-prāptiḥ, tat śraddhayā śṛṇuta. Tasya dattaṃ taṃ baliṃ sādhya-rudrāditya-viśvedevāśvinīkumāra-marudgaṇā vasavaś ca gṛhṇanti; tena ca candramāḥ samudraś ca vardhate. Evaṃ mayā rahasya-sahitaḥ sukhadāyakaḥ dharmo varṇitaḥ.
قال سكَندَا: «واعلموا أيضًا هذا التعليم الآخر—وهو سرٌّ مقرونٌ بعلّته الباطنة. في يوم البدر، عند طلوع القمر، إذا أخذ المرءُ طعامًا حلوًا ممزوجًا بالعسل في إناءٍ من نحاس وقدّمه قربانًا (bali) إلى سوما (القمر)، فاسمعوا بإيمانٍ ثمرَ ذلك العمل الصالح الدائم. إنّ القربان الذي يقدّمه يُتقبَّل من السادهْيَات، والرودرات، والآديتيّات، والفيشفيديفات، والتوأمين أشفين، وجموع الماروت، والڤاسُو؛ وبه يُقال إنّ القمرَ والمحيطَ يزدادان. هكذا وصفتُ دَرْمَا مُبهِجةً مقرونةً بسرّ معناها.»
स्कन्द उवाच
Skanda teaches an esoteric dharma: a full-moon, moonrise offering to Chandra—made with a honey-sweet preparation in a copper vessel—yields enduring religious merit, emphasizing śraddhā (faith) and the idea that properly directed ritual supports cosmic harmony.
Skanda describes a specific rite and its results: multiple divine classes are said to accept the offering, and the act symbolically ‘increases’ the Moon and the ocean, concluding with Skanda’s claim that he has revealed a happiness-giving dharma along with its hidden rationale.