Shloka 7
प्रतीप–गङ्गा संवादः तथा शंतनु–गङ्गा विवाहशर्तिः
Pratīpa and Gaṅgā; Śaṃtanu’s marriage condition
दशैव पूर्वान् दश चापरांश्व ज्ञातीनथात्मानमथैकविंशम् । अरण्यवासी सुकृते दधाति विमुच्यारण्ये स्वशरीरधातून्,जो वनवासी मुनि वनमें ही अपने पंचभूतात्मक शरीरका परित्याग करता है, वह दस पीढ़ी पूर्वके॑ और दस पीढ़ी बादके जाति-भाइयोंको तथा इक्कीसवें अपनेको भी पुण्यलोकोंमें पहुँचा देता है
daśaiva pūrvān daśa cāparāṁś ca jñātīn athātmānam athaikaviṁśam | araṇyavāsī sukṛte dadhāti vimucyāraṇye svaśarīradhātūn ||
قال أṭaka: «مَن أقام في الغابة، وفي تلك الفلاة نفسها تخلّى عن العناصر التي يتألّف منها جسده، أقامَ من البرّ ما له من القوّة ما يرفع عشرة أجيال من أسلافه وعشرة أجيال من أعقابه من ذوي قرباه—ويكون هو الحادي والعشرين معهم—فيبلغ بهم عوالم الثواب المبارك».
अद्टक उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that austere, dharmic renunciation—especially a life of forest-dwelling culminating in relinquishing the body in the wilderness—generates extraordinary merit believed to benefit not only the practitioner but also their lineage: ten generations before and ten after.
Aṭaka is speaking about the spiritual efficacy of araṇyavāsa (forest life). He states a traditional doctrine of lineage-benefit: the merit of a forest ascetic who dies (relinquishes bodily constituents) in the forest can elevate ancestors and descendants along with himself.