Shloka 14
प्रतीप–गङ्गा संवादः तथा शंतनु–गङ्गा विवाहशर्तिः
Pratīpa and Gaṅgā; Śaṃtanu’s marriage condition
यस्तु कामान् परित्यज्य त्यक्तकर्मा जितेन्द्रिय: । आतिषछेच्च मुनिर्मेनं स लोके सिद्धिमाप्रुयात्,जो मुनि सम्पूर्ण कामनाओंको छोड़कर कर्मोंको त्याग चुका है और इन्द्रिय-संयमपूर्वक सदा मौनमें स्थित है, ऐसा संन्यासी लोकमें परम सिद्धिको प्राप्त होता है
yastu kāmān parityajya tyaktakarmā jitendriyaḥ | ātiṣṭhec ca munir maunam sa loke siddhim āpnuyāt ||
من ترك الشهوات، وتخلى عن الفعل بوصفه مشروعًا للذات، وقهر حواسه—فذلك الحكيم، الراسخ في الصمت والكفّ الباطن، ينال الكمال الروحي في هذا العالم.
अद्टक उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that abandoning desires, restraining the senses, and abiding in silence/inner stillness constitute the ascetic discipline that leads to siddhi (spiritual perfection). Ethical mastery is framed as inward conquest rather than outward achievement.
Aṣṭaka speaks in a didactic mode, describing the ideal muni: one who has given up desire-driven life and remains established in mauna. The statement functions as moral instruction within the Adi Parva’s broader discourse on dharma and spiritual attainment.