Shloka 19
Ādi Parva, Adhyāya 90 — Pūror Vaṃśa, Kuru-Pravara, and the Janamejaya Line
Genealogical Recitation
तथावसं नन्दने कामरूपी संवत्सराणामयुतं शतानाम् | सहाप्सरोभिविंहरन् पुण्यगन्धान् पश्यन् नगान् पुष्यितांश्चवारुरूपान्,इसी प्रकार मैं नन््दनवनमें इच्छानुसार रूप धारण करके अप्सराओंके साथ विहार करता हुआ दस लाख वर्षोतक रहा। वहाँ मुझे पवित्र गन्ध और मनोहर रूपवाले वृक्ष देखनेको मिले, जो फूलोंसे लदे हुए थे
tathāvasan nandane kāmarūpī saṃvatsarāṇām ayutaṃ śatānām | sahāpsarobhir viharān puṇyagandhān paśyan nagān puṣpitāṃś ca vāru-rūpān ||
وهكذا أقمتُ في نَنْدَنَة، قادرًا على اتخاذ الصور كما أشاء، فقضيتُ مليون سنة ألهو مع الأبسارات. وهناك أبصرتُ الجبالَ والأشجارَ العجيبةَ المثقلةَ بالأزهار، يفوح منها عطرٌ طاهرٌ مبارك—صورةٌ لنعيمٍ سماويٍّ نالته النفسُ بفضلِ مآثرَ سابقة، غيرَ أنه يظلُّ مقيدًا بحدودِ الزمان.
अष्टक उवाच
Educational Q&A
Celestial pleasures and long lifespans are presented as results of accumulated merit, yet they remain time-bound; the verse subtly contrasts dazzling enjoyment with the underlying impermanence of all experiences, even in heaven.
Aṣṭaka recounts his stay in Indra’s Nandana grove, describing his ability to take forms at will and his prolonged enjoyment with Apsarases amid fragrant, blossom-laden trees and beautiful scenery.