Paurava-vaṃśa-kathana (Account of the Paurava Lineage) | महाभारत आदि पर्व अध्याय ८९
ययातिरुवाच सुरर्िगन्धर्वनरावमानात् क्षयं गता मे यदि शक्र लोका: । इच्छाम्यहं सुरलोकाद् विहीन: सतां मध्ये पतितुं देवराज,ययातिने कहा--देवराज इन्द्र! देवता, ऋषि, गन्धर्व और मनुष्य आदिका अपमान करनेके कारण यदि मेरे पुण्यलोक क्षीण हो गये हैं तो इन्द्रलोकसे भ्रष्ट होकर मैं साधु पुरुषोंके बीचमें गिरनेकी इच्छा करता हूँ
yayātir uvāca surarṣi-gandharva-narāvamānāt kṣayaṃ gatā me yadi śakra lokāḥ | icchāmy ahaṃ suralokād vihīnaḥ satāṃ madhye patituṃ devarāja ||
قال يَياَتي: «يا شَكْرا (إندرا)، إن كانت عوالم ثوابي قد نَفِدَت بسبب ازدرائي للآلهة، وللرُّشّاد من الحكماء، وللغَنْدهرفا، وللبشر، فإني—وقد سقطتُ من العالم السماوي—أرغب أن أهبط وأكون بين الصالحين. يا ملك الآلهة، دعني أسقط في صحبة الأخيار».
शक्र उवाच
Merit (puṇya) is not permanent when undermined by arrogance and disrespect; ethical conduct—especially reverence toward gods, sages, and fellow beings—sustains one’s spiritual standing. When merit is exhausted, seeking the company of the virtuous is presented as a corrective path.
Yayāti addresses Indra (Śakra), acknowledging that his heavenly attainments may have been depleted because he insulted various classes of beings. Accepting the consequence of falling from heaven, he expresses a wish to descend and be among righteous people rather than cling to a compromised celestial status.