Shloka 32
ययातेर्वानप्रस्थतपःस्वर्गारोहणम् | Yayāti’s Vānaprastha Austerities and Ascent to Heaven
ययातिरुवाच अधर्मो न स्पृशेदेष महान् मामिह भार्गव | वर्णसंकरजो ब्रद्वान्निति त्वां प्रवृणोम्पहम्,ययाति बोले--भार्गव ब्रह्मन! मैं आपसे यह वर माँगता हूँ कि इस विवाहमें यह प्रत्यक्ष दीखनेवाला वर्णसंकरजनित महान् अधर्म मेरा स्पर्श न करे
yayātir uvāca | adharmo na spṛśed eṣa mahān mām iha bhārgava | varṇasaṅkarajo brāhmaṇn iti tvāṃ pravṛṇomy aham ||
قال يَياتي: «يا بهارغفا، يا براهمن! في هذا الأمر، ليته لا يمسّني ذلك الأدهرما العظيم، المولود من خطر اختلاط الفَرْنَة الظاهر في هذا الزواج. هذا هو العطاء الذي أختاره منك».
शुक्र उवाच
Educational Q&A
The verse frames marriage as an ethical act with social and religious consequences: one should seek to avoid adharma, especially wrongdoing believed to arise from varṇa-confusion (varṇa-saṅkara), and proactively request safeguards aligned with dharma.
King Yayāti addresses Bhārgava (Śukra) while seeking a boon. He asks that the grave adharma connected with the perceived risk of varṇa-saṅkara in the contemplated marriage should not attach to him.