Shloka 98
अध्याय ७४: अक्रोध–क्षमा–निवासनीति
Chapter 74: Non-anger, Forbearance, and the Ethics of Residence
कुलवंशप्रतिष्ठां हि पितर: पुत्रमब्रुवन् । उत्तमं सर्वधर्माणां तस्मात् पुत्र न संत्यजेत्,पितरोंने पुत्रको कुल और वंशकी प्रतिष्ठा बताया है, अतः पुत्र सब धर्मामें उत्तम है। इसलिये पुत्रका त्याग नहीं करना चाहिये
kula-vaṁśa-pratiṣṭhāṁ hi pitaraḥ putram abruvan | uttamaṁ sarva-dharmāṇāṁ tasmāt putra na saṁtyajet ||
قال دوشيانتا: «لقد أعلن الأسلاف أن الابن هو أساس الأسرة وسلالتها. لذلك، من بين جميع الواجبات، فإن الواجب المتعلق بإنجاب الابن وصونه هو الأسمى؛ ومن ثم لا ينبغي للمرء أن يهجر ابنه.»
दुष्यन्त उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that preserving family and lineage is a major ethical duty, and that a son is traditionally regarded as central to that continuity; therefore abandoning one’s son is presented as contrary to dharma.
Duṣyanta is arguing from ancestral authority and social-religious norms, emphasizing that the forefathers value a son as the support of family and lineage, and using this to justify the injunction not to give up the son.