Shloka 120
अध्याय ७४: अक्रोध–क्षमा–निवासनीति
Chapter 74: Non-anger, Forbearance, and the Ethics of Residence
मूर्थ्नि चैनमुपाप्राय सस्नेहं परिषस्वजे । सभाज्यमानो विप्रैश्न स्तूयमानश्न वन्दिभि: । स मुद्दे परमां लेभे पुत्रसंस्पर्शजां नृप:,और उसका मस्तक सूँघकर अत्यन्त स्नेहपूर्वक उसे हृदयसे लगा लिया। उस समय ब्राह्मणोंने उन्हें आशीर्वाद दिया और वन्दीजनोंने उनके गुण गाये। महाराजने पुत्र- स्पर्शजनित परम आनन्दका अनुभव किया
mūrdhni cainam upāghrāya sasnehaṁ pariṣasvaje | sabhājyamāno vipraiś ca stūyamānaś ca vandibhiḥ | sa mudde paramāṁ lebhe putrasaṁsparśajāṁ nṛpaḥ ||
قال فايشَمبايانا: إنّ الملك، بعد أن شمَّ رأس الغلام، ضمَّه إلى صدره بعطفٍ عميق. وبينما كان البراهمة يسبغون البركات والمنشدون يترنّمون بالمدائح، ذاق الملك أسمى فرحٍ يولده لمسُ الابن.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic ideal of family and lineage: a king’s rightful joy is sanctified when affirmed by brahmin blessings and public praise, showing that personal affection and social-religious approval can harmonize within righteous kingship.
The king affectionately smells the boy’s head and embraces him; brahmins bless him and bards sing. In that moment the king feels supreme happiness specifically described as arising from the touch of his son.