Shloka 34
Ādi-parva, Adhyāya 73: Devayānī–Śarmiṣṭhā Dispute, Confinement in the Well, and Yayāti’s Rescue
वैशम्पायन उवाच ततो धर्मिष्ठतां वव्रे राज्याच्चास्खलनं तथा । शकुन्तला पौरवाणां दुष्पन्तहितकाम्यया,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तब शकुन्तलाने दुष्यन्तके हितकी इच्छासे यह वर माँगा कि पुरुवंशी नरेश सदा धर्ममें स्थिर रहें और वे कभी राज्यसे भ्रष्ट न हों
Vaiśampāyana uvāca: tato dharmiṣṭhatāṁ vavre rājyāc cāskhalanaṁ tathā | Śakuntalā Pauravāṇāṁ Duṣyanta-hita-kāmyayā ||
قال ڤيشَمبايَنة: عندئذٍ طلبت شَكونتَلا، رغبةً في خير دوشيَنتا، هذه المنحة: أن يثبت ملوك سلالة الباورڤا راسخين في الدَّرما، وألا يزلّوا قطّ أو يسقطوا عن سيادتهم وملكهم.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Rulership is portrayed as secure and meaningful only when grounded in dharma; the ideal boon is not mere power but unwavering righteousness and stability in governance.
Śakuntalā, thinking of Duṣyanta’s good, requests a boon that the Paurava kings remain devoted to dharma and never lose their kingdom—linking dynastic continuity with ethical steadfastness.