Shloka 55
Duḥṣanta at Kaṇva-Āśrama; Śakuntalā’s Reception and Origin Prelude (दुःषन्तस्य कण्वाश्रमागमनम्)
आयुष्यश्चैव पुण्यश्न धन्य: श्रुतिसुखावह: । श्रोतव्यश्वैव सततं श्राव्यश्वैवानसूयता,यह प्रसंग आयु देनेवाला, पुण्यमय, प्रशंसनीय तथा सुननेमें सुखद है। मनुष्यको चाहिये कि वह दोषदृष्टि न रखकर सदा इसे सुने और सुनावे
āyuṣyaś caiva puṇyaś ca dhanyaḥ śrutisukhāvahaḥ | śrotavyaś caiva satataṃ śrāvyaś caivān asūyatā ||
قال فايشَمبايانا: «إن هذا الخبر مُطيلٌ للعمر، مُكثِرٌ للبرّ، جديرٌ بالثناء، عذبٌ في السماع. فلذلك ينبغي أن يُستمع إليه على الدوام، وأن يُتلى للناس أيضاً—من غير تتبّعٍ للعيوب ولا حسد.»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sacred narratives should be approached with reverence: hearing them and transmitting them brings merit and well-being, but the listener should avoid asūyā—censorious, envious fault-finding that blocks ethical and spiritual benefit.
The narrator Vaiśampāyana pauses to praise the very episode being recounted, recommending that it be repeatedly heard and recited, emphasizing the proper attitude of a listener—free from criticism and jealousy.