Shloka 22
Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
स्वयमेव गृहीतेन वसो: प्रीत्या महात्मन: । सतां पूजां महेन्द्रस्तु दृष्टवा देव: कृतां शुभाम्,इन्द्रने महात्मा वसुके प्रेमवश स्वयं हंसका रूप धारण करके वह पूजा ग्रहण की। नृपश्रेष्ठ वसुके द्वारा की हुई उस शुभ पूजाको देखकर प्रभावशाली भगवान् महेन्द्र प्रसन्न हो गये और इस प्रकार बोले--“चेदिदेशके अधिपति उपरिचर वसु जिस प्रकार मेरी पूजा करते हैं, उसी तरह जो मनुष्य तथा राजा मेरी पूजा करेंगे और मेरे इस उत्सवको रचायेंगे, उनको और उनके समूचे राष्ट्रको लक्ष्मी एवं विजयकी प्राप्ति होगी
svayam eva gṛhītena vasoḥ prītyā mahātmanaḥ | satāṁ pūjāṁ mahendras tu dṛṣṭvā devaḥ kṛtāṁ śubhām |
قال فَيْشَمْبايانا: لما سُرَّ الإله مَهِندرا بتفاني فَسُو النبيل، قَبِلَ القُربان بيديه هو. وإذ رأى العبادة المباركة تُقام على نهج الصالحين، ابتهج إندرا—مؤكِّدًا أن التوقير الصادق، إذا أُدِّي على وجهه المرسوم من قِبَل ملك، جلب الرخاء والنصر لا للعابد وحده بل للمملكة بأسرها، لأن التقوى العلنية تُثبّت نظام الدharma وتشدّ أزر حظّ المُلك.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When worship is performed with sincere devotion and in a righteous manner (satām), divine favor is said to manifest as public welfare—prosperity and victory extending beyond the individual to the entire kingdom—linking personal piety with responsible kingship.
Vaiśaṃpāyana narrates that Indra (Mahendra), pleased with King Vasu’s devotion, personally accepts the auspicious worship. The surrounding prose tradition explains that Indra then expresses approval and promises auspicious results for those who honor him in the same way.