Shloka 36
कुरुवंशप्रश्नः—दुःषन्तस्य राजधर्मवर्णनम्
Kuru Lineage Inquiry and the Portrait of King Duḥṣanta’s Rule
य इदं श्रावयेद् विद्वान् ब्राह्मणानिह पर्वसु । धूतपाप्मा जितस्वर्गो ब्रह्म गच्छति शाश्वतम्,जो विद्वान पर्वके दिन ब्राह्मणोंको इसका श्रवण कराता है, उसके सब पाप धुल जाते हैं और वह स्वर्गगलोकको जीतकर सनातन ब्रह्मको प्राप्त कर लेता है
ya idaṁ śrāvayed vidvān brāhmaṇān iha parvasu | dhūtapāpmā jitasvargo brahma gacchati śāśvatam ||
قال فَيْشَمْبايَنَة: إنّ العالِم الذي، في مواسم الأعياد المقدّسة، يُسمِعُ البراهمة هذه التلاوة، تُغسَل عنه الخطايا. وبعد أن ينال ثواب السماء، يبلغ البراهمان الأزلي. وتُؤطِّر الآية نقلَ السرد المقدّس على الملأ بوصفه فعلًا أخلاقيًّا: فالتعليم وتيسير السماع (śravaṇa) بذاتهما عملٌ مُثاب، يُطهِّر الفاعل ويُوجِّهه إلى الغاية العليا التي تتجاوز مجرد نعيم السماء.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Facilitating the hearing/recitation of sacred narrative for qualified listeners (here, Brāhmaṇas) on auspicious occasions is presented as a powerful dharmic act: it purifies sin, grants heavenly merit, and ultimately leads toward the highest attainment—eternal Brahman.
In a phalaśruti-style statement (a verse describing the ‘fruit’ of hearing/reciting), Vaiśampāyana declares the spiritual benefit accruing to a learned person who arranges or performs the recitation of this text during parvan (festival) occasions for Brahmins.