Shloka 10
भूमिभार-निवारणप्रसङ्गः (Bhūmibhāra-nivāraṇa-prasaṅgaḥ) — The Motif of Relieving Earth’s Burden
स यज्ञ: पाण्डवेयस्य राज्ञ: पारिक्षितस्य ह । प्रीतिमांश्षाभवद् राजा भारतो जनमेजय:,जनमेजयके द्वारा आस्तीकको यह वरदान प्राप्त होते ही सब ओर प्रसन्नता बढ़ानेवाली हर्षध्वनि छा गयी और पाण्डववंशी महाराज जनमेजयका वह यज्ञ बंद हो गया। ब्राह्मणको वर देकर भरतवंशी राजा जनमेजयको भी प्रसन्नता हुई
sa yajñaḥ pāṇḍaveyasya rājñaḥ pārīkṣitasya ha | prītimān abhavad rājā bhārato janamejayaḥ ||
قال شَوْنَكَة: إنَّ تلك الذبيحةَ التي أقامها الملكُ جاناميجايا—سليلُ باريكشِت ومن سلالةِ الباندافا—غدت له سببًا للرضا والسرور. فلمّا مُنِحَ آستِيكا ما التمسه من نعمةٍ، عمَّت الهتافاتُ المفرِحةُ من كلِّ جانب، وانتهت ذبيحةُ الأفاعي (سَرْبَسَتْرَة) التي كان جاناميجايا يقيمها. وسُرَّ ملكُ آلِ بهاراتا إذ أكرمَ البرهمنَ بعطيّةٍ.
शौनक उवाच
Educational Q&A
Even when driven by inherited grief and anger, a ruler’s dharma is fulfilled by restraint and honoring righteous counsel; ending a destructive rite after granting a boon reflects ethical kingship and respect for brāhmaṇas and truth.
After Āstīka receives a boon and intervenes, the atmosphere turns celebratory and Janamejaya’s serpent-sacrifice is brought to an end; the king, a descendant of Parīkṣit and the Pāṇḍavas, feels satisfied after giving the brāhmaṇa his due.