Shloka 47
Āstīka-stuti at Janamejaya’s Sacrifice (आस्तीकस्तुतिः / यज्ञप्रशंसा)
मुहूर्तमिव च ध्यात्वा निश्चित्य मनसा नृप: । अमर्षी मन्त्रिण: सर्वानिदं वचनमब्रवीत्,राजाने दो घड़ीतक ध्यान करके मन-ही-मन कुछ निश्चय किया, फिर दुःख-शोक और अमर्षमें डूबे हुए नरेश न थमनेवाले आँसुओंकी अविच्छिन्न धारा बहाते हुए विधिपूर्वक जलका स्पर्श करके सम्पूर्ण मन्त्रियोंसे इस प्रकार बोले--
muhūrtam iva ca dhyātvā niścitya manasā nṛpaḥ | amarṣī mantriṇaḥ sarvān idaṃ vacanam abravīt ||
وبعد أن تفكّر الملك هنيهةً، أحكم عزمه في نفسه. ثم، وقد اشتعل غيظًا، خاطب جميع وزرائه بهذه الكلمات—معلنًا انتقالًا حاسمًا من حزنٍ صامت إلى فعلٍ ملكيٍّ مقصود ومشورةٍ مدبّرة.
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a model of responsible rulership: even amid intense emotion, a king pauses to reflect, forms a firm inner resolve, and then communicates purposefully with his counselors—suggesting that dharmic action begins with deliberation and self-control.
Janamejaya (the king) briefly reflects, decides on a course of action, and then—filled with indignation—addresses all his ministers, introducing the next directive or policy response in the episode.