Āstīka’s Commission and Approach to Janamejaya’s Sarpa-satra (आस्तीक-प्रेषणं यज्ञप्रवेशोपक्रमश्च)
धनुर्वेदे तु शिष्यो5भून्रुप: शारद्वतस्य सः । गोविन्दस्य प्रियश्वञासीत् पिता ते जनमेजय,राजा परीक्षित् धरनुर्वेदमें कृपाचार्यके शिष्य थे। जनमेजय! तुम्हारे पिता भगवान् श्रीकृष्णके भी प्रिय थे
dhanurvede tu śiṣyo ’bhūn nṛpaḥ śāradvatasya saḥ | govindasya priyaś ca āsīt pitā te janamejaya rājā parīkṣit ||
أيها الملك جاناميچايا، إن أباك الملك باريكشِت قد صار تلميذًا لشارادفاتا (كِرِبا) في علم الرمي بالقوس، «دهانورفيدا»؛ وكان كذلك محبوبًا لدى غوڤيندا (شري كريشنا).
जनमेजय उवाच
True royal excellence rests on disciplined learning under a qualified guru (here, Kṛpa in Dhanurveda) and on moral-spiritual worth that earns the regard of the righteous (here, Govinda/Kṛṣṇa).
The speaker addresses Janamejaya, praising his father Parīkṣit by noting two credentials: his formal training in archery under Śāradvata (Kṛpa) and his being dear to Govinda (Kṛṣṇa), establishing Parīkṣit’s stature and legitimacy in the lineage.