Shloka 5
Jaradkāru Encounters the Pitṛs
Jaratkāru-Pitṛdarśana
कृश उवाच स राजा मृगयां यात: परिक्षिदभिमन्युज: । ससार मृगमेकाकी विद्ध्वा बाणेन शीघ्रगम्,कृशने कहा--अभिमम्युपुत्र राजा परीक्षित् अकेले शिकार खेलने आये थे। उन्होंने एक शीघ्रगामी हिंसक मृग (पशु)-को बाणसे बींध डाला; किंतु उस विशाल वनमें विचरते हुए राजाको वह मृग कहीं दिखायी न दिया। फिर उन्होंने तुम्हारे मौनी पिताको देखकर उसके विषयमें पूछा
kṛśa uvāca sa rājā mṛgayāṃ yātaḥ parīkṣid abhimanyujaḥ | sasāra mṛgam ekākī viddhvā bāṇena śīghragam |
قال كṛśa: إنّ الملك باريكشِت، ابن أبهيمانيو، خرج ذات مرة للصيد. وكان وحده يطارد أيلًا سريع العدو، فأصابه بسهم؛ غير أنّه وهو يجوب تلك الغابة الفسيحة لم يعد يرى الحيوان الجريح. ثم لمّا أبصر أباك—الصامت الملتزم بنذر الصمت—سأله عنه.
कृश उवाच
Educational Q&A
The verse sets up an ethical tension between royal pursuit (hunting and exertion of power) and ascetic restraint (silence and vows). It foreshadows how impulsive action and frustration in a ruler can lead to morally significant consequences when interacting with a sage.
King Parīkṣit goes hunting alone, shoots a swift deer, but loses sight of it in the forest. He then encounters the listener’s silent, vow-keeping father (a maunī) and asks him about the wounded animal.