Shloka 10
Jaradkāru Encounters the Pitṛs
Jaratkāru-Pitṛdarśana
सौतिर्वाच श्र॒त्वैवमृषिपुत्रस्तु शवं कन्धे प्रतिक्ठितम् कोपसंरक्तनयन: प्रज्वलन्निव मन्युना,उग्रश्रवाजी कहते हैं--शौनकजी! इस प्रकार अपने पिताके कंधेपर मृतक सर्पके रखे जानेका समाचार सुनकर ऋषिकुमार शंगी क्रोधसे जल उठा। कोपसे उसकी आँखें लाल हो गयीं
sautir uvāca— śrutvaivam ṛṣiputras tu śavaṁ kandhe pratiṣṭhitam | kopasaṁraktanayanaḥ prajvalann iva manyunā ||
قال سوتي: «يا شَوْنَكَ، لما سمع أن أباه أُكره على أن يحمل على كتفه حيّةً ميتة، اشتعل ابنُ الناسك شِرِنْغِين غضبًا. واحمرّت عيناه من السخط، كأنه يتّقد بنار الحنق.»
कृश उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (kopa/manyu) can overwhelm judgment and propel one toward harmful, disproportionate action—an ethical warning that self-restraint is essential to dharma, especially for those with spiritual power.
Sauti narrates to Śaunaka that the sage’s son Śṛṅgin, upon hearing that a dead serpent had been placed on his father’s shoulder, becomes intensely enraged—setting the stage for the fateful curse that follows in this episode.