उग्रश्रवाः सूतः नैमिषारण्ये — Sauti at Naimiṣāraṇya
Protocol of Epic Recitation
सौतिरवाच एवमस्तु गुरौ तस्मिन्नुपविष्टे महात्मनि । तेन पृष्ट: कथा: पुण्या वक्ष्यामि विविधाश्रया:,उग्रश्रवाजीने कहा--एवमस्तु (ऐसा ही होगा), गुरुदेव महात्मा शौनकजीके बैठ जानेपर उन्हींके पूछनेके अनुसार मैं नाना प्रकारकी पुण्यदायिनी कथाएँ कहूँगा
sautir uvāca evam astu gurau tasminn upaviṣṭe mahātmani | tena pṛṣṭaḥ kathāḥ puṇyā vakṣyāmi vividhāśrayāḥ ||
قال أُغْرَشْرَفاس، السُّوتا: «ليكن كذلك. فلما جلس ذلك المعلّم العظيم النفس في مجلسه، ووفقًا لما سأل، سأقصّ شتّى الحكايات المقدّسة المُكْسِبة للثواب، المأخوذة من مصادر متنوّعة».
उत्तड़क उवाच
The verse highlights the dharmic ethic of respectful transmission: sacred knowledge is shared in response to a worthy inquiry, within the guru-centered setting, and such narratives are presented as puṇya—ethically uplifting and merit-producing.
Ugraśravas (Sauti) assents to the request and, after the revered teacher Śaunaka has taken his seat, promises to narrate a range of holy accounts, indicating the formal beginning of the storytelling session.