Shloka 3
उग्रश्रवाः सूतः नैमिषारण्ये — Sauti at Naimiṣāraṇya
Protocol of Epic Recitation
इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपर्वके अन्तर्गत पौष्यपर्वमें (पौष्पाख्यानविषयक) तीयरा अध्याय पूरा हुआ,तमृषय ऊचु: परमं लौमहर्षणे वक्ष्यामस्त्वां नः प्रतिवक्ष्यसि वच: शुश्रूषतां कथायोगं नः कथायोगे तब ऋषियोंने उनसे कहा--लोमहर्षणकुमार! हम आपको उत्तम प्रसंग बतलायेंगे और कथा-प्रसंग प्रारम्भ होनेपर सुननेकी इच्छा रखनेवाले हमलोगोंके समक्ष आप बहुत-सी कथाएँ कहेंगे
tam ṛṣaya ūcuḥ: paramaṃ laumaharṣaṇe vakṣyāmas tvāṃ naḥ prativakṣyasi vacaḥ; śuśrūṣatāṃ kathāyogaṃ naḥ kathāyoge.
ثم قال الحكماء: «يا ابن لَوْمَهَرْشَنَة، سنُطلعك على أمرٍ جليل، وأنت في المقابل ستقصّه علينا. فإذا حان مقام الحكاية، رويتَ أمامنا—ونحن المتشوّقون إلى السماع—قصصًا كثيرة.»
उत्तड़क उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and cultural ideal of preserving sacred history through disciplined listening and faithful retelling: knowledge is transmitted by a reciprocal bond—teachers share what is excellent, and the learned narrator returns it accurately for eager listeners.
The sages address Laumaharṣaṇa’s son (Sauti), telling him they will present an excellent topic and expecting him, when the proper narrative occasion arises, to recount many connected stories to them as attentive listeners—setting up the frame for extended narration.