Shloka 2
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
तां भड़्क््त्वा स महाशाखां स्मयमानो विलोकयन् । अथात्र लम्बतो5पश्यद् वालखिल्यानधोमुखान्,उस महाशाखाको तोड़कर गरुड मुसकराते हुए उसकी ओर देखने लगे। इतनेहीमें उनकी दृष्टि वालखिल्य नामवाले महर्षियोंपर पड़ी, जो नीचे मुँह किये उसी शाखामें लटक रहे थे
tāṁ bhaṅktvā sa mahāśākhāṁ smayamāno vilokayan | athātra lambato 'paśyad vālakhilyān adhomukhān ||
ولما كسر تلك الشعبة العظيمة، أخذ غارودا يبتسم وهو يتلفّت. فإذا ببصره يقع على حكماء الفالاخيليا، معلّقين من الغصن نفسه، منكّسين رؤوسهم إلى أسفل.
रौहिण उवाच
Educational Q&A
Extraordinary strength is not a license for carelessness; dharma requires attentiveness to those who may be harmed indirectly, especially revered ascetics whose presence demands restraint and respect.
Garuḍa breaks a large branch and, while looking on with a smile, notices the Vālakhilya sages hanging upside down from that branch—an observation that sets up the need to avoid injuring them and to act with due reverence.