Shloka 11
Garuḍa, the Brāhmaṇa’s Release, and Kaśyapa’s Counsel
Gajakacchapa-ākhyāna Prelude
त्वं वज़मतुलं घोरं घोषवांस्त्वं बलाहक:ः । स््रष्टा त्वमेव लोकानां संहर्ता चापराजित:,'संसारमें जिसकी कहीं तुलना नहीं है, वह भयानक वच्न तुम्हीं हो, तुम्हीं भयंकर गर्जना करनेवाले बलाहक (प्रलयकालीन मेघ) हो। तुम्हीं सम्पूर्ण लोकोंकी सृष्टि और संहार करनेवाले हो। तुम कभी परास्त नहीं होते
tvaṃ vajram atulaṃ ghoraṃ ghoṣavāṃs tvaṃ balāhakaḥ | sraṣṭā tvam eva lokānāṃ saṃhartā cāparājitaḥ ||
قال الجدّ الأكبر: «أنت الفَجْرَةُ (الفَجْرَة/الفَجْرَة: الفَجْرَة هنا بمعنى الفَجْرَة؟) لا نظير لها، الصاعقةُ الرهيبة؛ وأنت سحابُ بالاهَكا الهادرُ في زمن الفناء. أنت وحدك خالقُ العوالم كلّها، وأنت أيضًا مُهلِكُها—لا تُقهَر أبدًا.»
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse presents the addressed deity as the ultimate, invincible power who both creates and dissolves the cosmos. Ethically, it frames awe and humility before a supreme order that transcends human strength and conflict.
The speaker, titled “Pitāmaha,” offers a stuti (praise) describing the addressee through powerful images—thunderbolt and pralaya-cloud—affirming that this being alone governs the rise and dissolution of all worlds and cannot be defeated.