Shloka 7
Garuḍa Learns the Cause of Vinatā’s Bondage and the Nāgas Demand Amṛta (Ādi Parva, Adhyāya 23)
अग्निराशिरिवोद्भासन् समिद्धो $तिभयंकर: । विद्युद्धिस्पष्टपिज्ञक्षो युगान्ताग्निसमप्र भ:,वे प्रजजलित अग्नि-पुंजके समान उद्धासित होकर अत्यन्त भयंकर जान पढ़ते थे। उनकी आँखें बिजलीके समान चमकनेवाली और पिंगलवर्णकी थीं। वे प्रलयकालकी अग्निके समान प्रज्वलित एवं प्रकाशित हो रहे थे
agnirāśir ivodbhāsan samiddho 'tibhayaṅkaraḥ | vidyud-dṛṣṭiḥ spaṣṭa-piṅgākṣo yugāntāgni-samaprabhaḥ ||
قال شَوْنَكَ: «كان يتوهّج ككومة من النار، موقدًا تمام الإيقاد، بالغ الرهبة؛ نظرته كالبرق، وعيناه واضحتان بلونٍ أشقرَ مائلٍ إلى الحمرة. وكان يلمع كالنار في نهاية الدهر—متألقًا وملتهبًا بضراوة».
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse uses cosmic-fire imagery to convey that extraordinary spiritual or supernatural presence can inspire both fear and reverence; ethical discernment requires recognizing power without being blinded by it.
Śaunaka describes a figure whose appearance is intensely radiant and terrifying—like a blazing fire-mass—with lightning-like eyes, emphasizing an overwhelming, end-of-the-age level of brilliance.