Shloka 2
Garuḍa Learns the Cause of Vinatā’s Bondage and the Nāgas Demand Amṛta (Ādi Parva, Adhyāya 23)
ततस्ते तं॑ हयश्रेष्ठ ददूशाते महाजवम् । शशाड्ककिरणप्रख्यं कालवालमुभे तदा,उग्रश्रवाजी कहते हैं-शौनक! तदनन्तर शीघ्रगामिनी कद्ू विनताके साथ उस समुद्रको लाँधकर तुरंत ही उच्चै:श्रवा घोड़ेके पास पहुँच गयीं। उस समय चन्द्रमाकी किरणोंके समान श्वेत वर्णवाले उस महान् वेगशाली श्रेष्ठ अश्वको उन दोनोंने काली पूँछवाला देखा
tatas te taṁ hayaśreṣṭha dadṛśāte mahājavam | śaśāṅkakiraṇaprakhyaṁ kālavālam ubhe tadā ||
ثم إن الاثنتين—كَدْرُو وفِينَتا—أبصرتا ذلك الفرس الأوّل، ذا السرعة العظيمة. وفي تلك اللحظة رأتا لمعانه أبيض كأشعة القمر، غير أن ذيله بدا أسود. ويزيد هذا المشهد التوتر الأخلاقي في القصة: فصفةٌ صغيرة مرئية (لون الذيل) تصير أساس رهانٍ بالغ الخطورة، كاشفةً كيف يمكن للتعلّق بالغلبة أن يحرّف الحكم ويقود إلى الخداع.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse sets up an ethical lesson: when desire to win dominates, people may fixate on appearances and manipulate facts. It foreshadows how a seemingly minor detail can become the seed of adharma (deceit) and suffering.
Kadrū and Vinatā arrive and see the celestial horse Uccaiḥśravas—moon-white in radiance but with a black tail—an observation that will drive their dispute and wager.