Shloka 29
अग्निभय-प्रसङ्गे मन्दपालस्य शोकः
Mandapāla’s Lament amid the Threat of Fire
तत: पावकमन्रूतां प्रहष्टावर्जुनाच्युतौ । कृतास्त्रौ शस्त्रसम्पन्नो रथिनौ ध्वजिनावपि,इसके बाद अस्त्रविद्याके ज्ञाता एवं शस्त्रसम्पन्न अर्जुन और श्रीकृष्णने प्रसन्न होकर अग्निदेवसे कहा--“भगवन्! अब हम दोनों रथ और ध्वजासे युक्त हो सम्पूर्ण देवताओं तथा असुरोंसे भी युद्ध करनेमें समर्थ हो गये हैं; फिर तक्षक नागके लिये युद्धकी इच्छा रखनेवाले अकेले वज्रधारी इन्द्रसे युद्ध करना क्या बड़ी बात है?”
tataḥ pāvakam anrūtāṁ prahṛṣṭāv arjunācyutau | kṛtāstrau śastrasampanno rathinau dhvajināv api ||
ثم إن أرجونا وأَچْيُوتا (كريشنا)، وقد غمرهما السرور، خاطبا الإله أغني. وبعد أن اكتمل لهما السلاح المقدّس والعدة الحربية—على مركبةٍ وبرايةٍ مرفوعة—أعلنا أنهما باتا قادرين على مقاتلة جميع الآلهة وجميع الأسورا؛ فكيف يكون عظيمًا أن يواجها إندرا وحده، حامل الصاعقة، المتشوّق للقتال من أجل تَكشَكا؟ ويُبرز هذا القول اندفاع الثقة عقب التمكين الإلهي، مع تلميحٍ إلى توترٍ أخلاقي حين تُواجَهُ ألوهيةٌ في سبيل إنجاز نذرٍ مقصود.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Divine empowerment can intensify human resolve and confidence, but it also raises ethical questions about the limits of force—especially when one’s mission leads to confrontation with higher powers.
After receiving or being equipped with powerful weapons and full chariot insignia, Arjuna and Kṛṣṇa joyfully speak to Agni, asserting their readiness for battle and minimizing the challenge of facing even a formidable divine opponent.