Shloka 60
Jarītā–Śārṅgā-saṃvāda: Ākhu-haraṇa and the Approach of Agni (आखुहरणं अग्न्यागमनश्च)
तस्मिन् परिसमाप्ते तु राज्ञ: सत्रे महात्मन: । दुर्वाससाभ्यनुज्ञाता विप्रतस्थु: सम याजका:,उन महामना नरेशका वह यज्ञ पूरा होनेपर उसमें जो महातेजस्वी सदस्य और ऋत्विज दीक्षित हुए थे, वे सब दुर्वासाजीकी आज्ञा ले अपने-अपने स्थानको चले गये। राजन! वे महान् सौभाग्यशाली नरेश भी वेदोंके पारंगत महाभाग ब्राह्मणोंद्वारा सम्मानित हो उस समय अपनी राजधानीमें गये। उस समय वन्दीजनोंने उनका यश गाया और पुरवासियोंने अभिनन्दन किया
tasmin parisamāpte tu rājñaḥ satre mahātmanaḥ | durvāsasābhyanujñātā vipratastḥuḥ sama-yājakāḥ ||
فلما انقضت جلسةُ القربان العظمى للملك الجليل، انصرف الكهنةُ القائمون بالشعائر وسائرُ المشاركين في القربان، بعد أن نالوا إذنَ دورفاساس (Durvāsas)، إلى مواطنهم. وعاد الملكُ الميمونُ كذلك إلى عاصمته مُكرَّمًا من البراهمة العلماء الضالعين في الفيدا؛ فأنشد الرواةُ مآثرَ مجده، واستقبله أهلُ المدينة بالتهليل والإجلال.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic kingship and ritual propriety: a sacrifice concludes in orderly fashion, elders like Durvāsas are respectfully consulted, and the king’s legitimacy is reinforced through Vedic endorsement and public acclaim—showing how authority is ideally grounded in dharma, learning, and social recognition.
After the completion of a royal satra-sacrifice, the priests and participants take leave with Durvāsas’s permission and depart. The king, honored by Veda-knowing Brāhmaṇas, returns to his capital where bards praise him and the townspeople welcome him.