Shloka 32
Jarītā-Śārṅgaka-saṃvādaḥ — The Dialogue of Jaritā and the Śārṅgaka Chicks
Fire-escape deliberation
तरुणादित्यसंकाशश्वीरवासा जटाधर: । पद्मपत्रानन: पिड्ुस्तेजसा प्रज्वलन्निव,वे प्रातःकालिक सूर्यके समान तेजस्वी जान पड़ते थे। वे चीरवस्त्र पहने और मस्तकपर जटा धारण किये हुए थे। उनका मुख कमलदलके समान शोभा पा रहा था। उनकी प्रभा पिंगलवर्णकी थी और वे अपने तेजसे मानो प्रज्वलित हो रहे थे
taruṇādityasaṅkāśaś cīravāsā jaṭādharaḥ | padmapatrānanaḥ piṅgus tejasā prajvalann iva ||
قال فايشامبايانا: كان متلألئًا كالشمس الفتية في الصباح. يلبس ثياب اللحاء ويحمل الجَطَا (الشَّعر المُلبَّد)، ووجهه يشرق كبتلة لوتس. لونه حنطيٌّ مائلٌ إلى الصفرة، وببهاء الزهد بدا كأنه يشتعل بقوةٍ روحيةٍ كامنة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical ideal that true authority and nobility can manifest through tapas (discipline) and tejas (inner radiance), not through ornaments or power. Ascetic markers—bark-garments and matted locks—signal self-restraint and dharmic resolve.
Vaiśampāyana is describing the striking appearance of a figure who arrives or is seen: sunlike in brilliance, dressed as an ascetic, lotus-faced, and seemingly blazing with spiritual energy—setting a tone of reverence and significance for the ensuing episode.