Shloka 24
Jarītā-Śārṅgaka-saṃvādaḥ — The Dialogue of Jaritā and the Śārṅgaka Chicks
Fire-escape deliberation
काश्रित् प्रह्ष ननृतुश्लुक्तुशुश्च तथापरा: । जहसुश्न परा नार्यो जगुश्नान्या वरस्त्रिय:,वहाँ कुछ श्रेष्ठ स्त्रियाँ हर्षोल्लासमें भरकर नृत्य करने लगीं। कुछ जोर-जोरसे कोलाहल करने लगीं। अन्य बहुत-सी स्त्रियाँ ठठाकर हँसने लगीं तथा कुछ सुन्दरी स्त्रियाँ गीत गाने लगीं
kāścid prahṛṣṭā nanṛtuḥ kluṣṭuś ca tathāparāḥ | jahasuś ca parā nāryo jaguś cānyā vara-striyaḥ ||
قال فايشَمبايانا: إنّ بعض النساء، وقد امتلأن سرورًا، بدأن يرقصن؛ وأخريات أطلقن الصيحات العالية وأثرن الضجيج. وكثيرات انفجرن ضاحكات، وبعض السيدات المختارات ذوات الحسن الباهر أنشدن الأغاني—فيضٌ من عاطفة الاحتفال يملأ المشهد الموصوف.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse is primarily descriptive rather than doctrinal: it portrays how collective emotion expresses itself through dance, laughter, song, and loud acclamation. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s attention to human responses—joy and excitement arising in social settings—without explicitly prescribing or condemning them.
Vaiśampāyana narrates a lively scene in which groups of women react with exuberance: some dance, some create loud commotion, others laugh openly, and some sing. It functions as a vivid snapshot of festivity and public rejoicing within the ongoing Adi Parva narration.