प्रभासे कृष्णार्जुनसमागमः तथा द्वारकाप्रवेशः | Kṛṣṇa–Arjuna Meeting at Prabhāsa and Entry into Dvārakā
कोटिशश्लैव रत्नानि तस्या गात्रे न्यवेशयत् । तां रत्नसंघातमयीमसृजद् देवरूपिणीम्,उन्होंने उस युवतीके अंगोंमें करोड़ों रत्नोंका समावेश किया और इस प्रकार रत्नराशिमयी उस देवरूपिणी रमणीका निर्माण किया
nāradā uvāca | koṭiśaś caiva ratnāni tasyā gātre nyaveśayat | tāṃ ratnasaṅghātamayīm asṛjad devarūpiṇīm |
قال نارادا: لقد أودع في أطرافها جواهر لا تُحصى، بالملايين؛ وهكذا صاغ تلك الفتاة امرأةً متألّقة ذات هيئةٍ إلهية، كأن جسدها نفسه كوكبةٌ مكتنزة من الدرر.
नारद उवाच
The verse highlights how external beauty can be deliberately constructed and intensified, prompting reflection on ethical discernment: one should not mistake ornamented appearance for intrinsic virtue or character.
Nārada describes an act of creation in which a maiden’s limbs are adorned by embedding innumerable jewels, resulting in a woman of striking, divine-like appearance, seemingly composed of clustered gems.